GJALLË E I VARROSUR

Pasditja e asaj dite, kur Shpendi ishte nisur për në punë, kishte qenë e trishtueshme nga reshjet e shiut dhe bubullimat e vetëtimat e shpeshta e të forta. Mezi kishte arritur t’u ikte atyre gjëmimeve të stërzgjatura e trishtuese dhe të shkonte para makinës së vet në fabrikën e qytetit.

Nata nuk ishte plotësisht e errët, por ishte e frikshme!

Hëna sa kishte nisur të sosej atë natë të ngrohtë vere. Kishin kaluar pesëmbëdhjetë ditët e para të atij muaji, sipas njësimit të kohës me hënë. 

Në orët e vona, Shpendi po kthehej, pasi kishte përfunduar turni i dytë, nga fabrika e qytetit në shtëpinë e tij. Rruga nga qyteti, ku ishte vendosur fabrika ku punonte Shpendi, në drejtim të fshatit të tij, kalonte përskaj lagjes së të vdekurve. Varret e fshatit ishin vendosur kaherë në pjesën më të ngritur të tokës, në veri të fshatit. Ishte lagjja më e ngritur e atij fshati. 

Në kohën kur po kthehej Shpendi nga puna, pas orës njëzet e dy, edhe pse hënës i kishin mbetur më pak se dymbëdhjetë ditë, nata ishte e kthjellët. 

Dita e kaluar kishte qenë shumë e nxehtë. Kishte qenë një ditë që të zihej fryma nga vapa. 

Pas tetë orë pune para makinës, Shpendi ishte tejet i lodhur në atë kohë. Ishte edhe i mërzitur, pasi as atë ditë nuk kishte arritur t’i merrte të ardhurat e veta mujore. 

Ecte me shpejtësinë e tij të zakonshme, duke menduar për hallet e tij e të familjes! 

Sa më shumë që u afrohej varreve të fshatit, i bëhej se po dëgjonte një zë, që sikur i vinte nga nëntoka. Mendja i shkoi së pari tek odat e fshatit, ku, zakonisht, netëve të dimrit, shpesh flitej për shpirtra që ngrihen nga varri! Shpendi nuk frikësohej nga ndonjë shpirt i së keqes. S’i trembej as dreqit e as të birit të tij.

Tani, në mes të frikës e trimërisë, rritej edhe intensiteti i zërit, që vinte nga nëntoka, sa më shumë që ai i afrohej lagjes së të vdekurve. 

Kur erdhi shumë afër, krejt afër varreve, zëri që i vinte nga nëntoka u mbulua nga lehja e qenve të fshatit dhe shumë shpe-ndëve, që, në atë kohë të natës, ishin bërë personazhet kryesore në lagjen e varreve. Vazhdoi të ecte rrugës së vet, duke kthyer kokën herë pas here andej nga dëgjoheshin të lehurat e qenve dhe krrokëritja e do shpendëve. Nuk ishte frikacak fare, ama kur i kujtoheshin bisedat në odat e katundit gjatë netëve të gjata të dimrit, pasi me vete kishte vetëm një shkop të shkurtër në dorë, edhe vetë e pranonte se një dozë e vogël frike ia zinte mendimin. 

Herë ndalej e herë vazhdonte rrugën. Kur ndalej, i dukej se qentë e fshatit dhe shpendët e asaj nate po ziheshin për, ndoshta, ndonjë copë gjahu, që dikush me pakujdesi mund ta ketë hedhur në lagjen e varreve! Pastaj, mendja i shkonte se gjatë kohës së keqe të asaj pasditeje ka mundur ta pësojë ndonjë shpend dhe tani të gjallët po zihen se cili nga ata që lehnin apo që krrokëritnin do ta ketë në pronësi, në atë natë të vonë!

Kur arriti në shtëpi, shoqja e jetës, Shpresa, në dritën e llambës së vajgurit, meqë pas asaj dite me bubullima e vetëtima nuk kishte dritë elektrike, thurte xhemperin për të birin e saj, i cili dimrin që do të vinte do të ishte student i vitit të parë të drejtësisë në kryeqytet. Asnjëherë Shpresa nuk shkonte në shtrat pa u kthyer Shpendi nga turni i dytë i punës. 

- Erdhe, - i tha Shpresa Shpendit, duke u luajtur nga vendi dhe duke e hequr tjerrin nga qafa. 

- Erdha, - u përgjigj Shpendi, tek i cili lehtë vërehej zbehja në fytyrë. 

- Je lodhur shumë, apo... deshi të vazhdonte pyetjen Shpresa, po ai e ndërpreu. 

- Jam lodhur si zakonisht, po atë që kam dëgjuar rrugës, më është dukur e tmerrshme! 

- Pse, çka ashtu, si? - vazhdoi Shpresa.

- Duke ecur rrugës, tek po kaloja përskaj varreve, dëgjova diçka të tmerrshme, - vazhdoi tregimin e tij Shpendi! - Me gjasë rrufeja e ditës së sotme ka plagosur ndonjë shpend, i cili mund të ketë rënë në mes të varreve dhe i janë vërsulur qentë e fshatit. Po dëgjova edhe krrokëritje të shpendëve! Njëherë zëri m’u duk se vinte nga nëntoka, po më vonë dëgjoja vetëm lehje dhe krrokëritje ..., - vazhdoi rrëfimin e tij Shpendi. 

- More Shpend, - e ndërpreu Shpresa, dhe vazhdoi: 

- Sot vetëtima e ka vrarë Bardhin, Bardhin e Lumëbardhëve! 

- Si, si?! - u habit Shpendi. - Unë e kam dëgjuar një zë nga nëntoka. Është e mundur që këtë ta kenë dëgjuar edhe qentë e fshatit dhe shpendët që krrokëritnin trishtueshëm. Tani nuk mund të jem i qetë! Menjëherë dua të shkoj te lumëbardhët.

Derisa Shpendi kishte arritur në shtëpinë e tij, kishte bërë bisedën me Shpresën e tij, nata tashmë kishte nisur të largohej. Kur mbërriti te vëllezërit e Bardhit, kishte filluar të agonte. I ra derës me shumë fuqi. E rënia e Shpendit u dëgjua menjëherë në atë agim vere në odën e lumëbardhëve. 

Menjëherë dikush doli i veshur me pizhame dhe e hapi derën e oborrit. Shpendi e njoftoi për atë që kishte dëgjuar në lagjen e të vdekurve. Shpejt u tubuan të gjithë dhe, bashkë me Shpendin, me mjetet e nevojshme në duar ua mësynë varreve të fshatit. Kur drita tashmë po e përzinte grushtin e fundit të territ, ata ia mbërritën, me shumë vonesë, në vendin e duhur. Tani, nga aty ku ishte varrosur Bardhi, qentë gati të gjithë ishin larguar. Aty, shumë afër, kishte mbetur qeni i familjes së Bardhit dhe ndonjëri prej atyre që ishte lodhur nga përpjekjet për të treguar se diçka e tmerrshme po ndodhte nën tokë! Nga aty edhe shpendët kishin fluturuar në drurët më të afërt. 

Tani, sa më shumë që dielli dukej në horizont, hija e drurëve bëhej më e qartë dhe shtrihej gjatë ndër varre. 

Edhe qentë tërësisht kishin pushuar së lehuri, edhe krrokëritjet e shpendëve tashmë kishin pushuar! Ata sikur donin të thoshin se ne e bëmë punën tonë, tani vazhdoni ju. 

Dikush me lopata e dikush me mjete të tjera nisën zbulimin e varrit të Bardhit, të cilin e kishin mbuluar disa orë më parë. Filluan heqjen e dheut që rëndonte mbi varr, tani, të të ndjerit. Kur arritën te dërrasat, ishte shumë më lehtë.

Pas heqjes së dërrasës së parë dhe asaj të dytë, i panë ato tërësisht të përgjakura... 

Bardhi nuk kishte vdekur kur ishte varrosur. Bardhi ishte varrosur i gjallë! Ai kishte bërë përpjekje për të dalë nga ajo gropë e zezë. Po kush do ta hiqte gjithë atë dhe mbi ato dërrasa të trasha?! 

Shpendi dhe lumëbardhët, që përpiqeshin ta zhvarrosnin Bardhin, panë flokët e nxjerrë në atë vend aq të ngushtë, gishtat e përgjakur të Bardhit e thonjtë të hequr nga gishtat e dorës... 

- O Zot i madh! – pothuajse këlthitën gati njëzëri ata të familjes së Bardhit! 

Për një çast kishin mbetur të ngrirë...

* * *

Pasi rrufeja kishte rënë mbi Bardhin, në oborrin e shtëpisë së tij, me shpejtësi e kishin dërguar në spitalin e kryeqytetit, - tregoi njëri nga ata me kokën ulur, shoqëruar me lotët që i pikonin në dërrasat e varrit të Bardhit.

Mjeku kishte konstatuar se Bardhi dyzetepesëvjeçar kishte ndërruar jetë atë ditë në orët e para të pasdites. 

Edhe pse ishin respektuar të gjitha ritet e vdekjes, e kishin vajtuar të afërmit e familja e ngushtë, e kishin puthur, siç pu-thet e përqafohet kufoma, të gjithë ata, e kishin larë dhe e kishin pështjellë në qefinin e bardhë, Bardhit nuk i ishte larguar vdekja klinike! 

Pasi ishte lëshuar në varr, dheu i tokës që e kishte punuar me shumë zell, ia kishte nxjerrë elektricitetin nga trupi. 

Bardhi ishte përpjekur, ama nuk kishte mundur ta hiqte gjithë atë masë dheu mbi trupin e tij. 

Familjarët dhe të gjithë të njohurit kishin mbetur të shastisur. Vdekja e Bardhit ishte shndërruar në legjendë.

* * *

Kostandini, ishte ringjallur dhe bashkë me Doruntinën kishin udhëtuar trembëdhjetë ditë rresht, derisa kishin arritur në shtëpinë e prindërve te Vranajt. 

Ai ishte ngritur nga varri për ta respektuar fjalën e dhënë. I vdekur e kishte sjellë Doruntinën apo, ndoshta, Doruntinën e kishte sjellë dashuria te zonja mëmë! 

Po Bardhin!?

Pse e varrosën aq shpejt në orët e para të asaj mbrëmjeje të ditës, me rrebeshe trishtuese breshri e shiu? 

- Nëse, pas shkatërrimit të kësaj bote, ndodh vërtet ringjallja, si do të takohemi me Bardhin? - i kishte shkuar nëpër mend njërit, pas zhvarrosjes së Bardhit!

E një tjetër kishte menduar që, po ta kishin zënë ende të gjallë, do ta kishte pyetur: 

- Si ishte nata e parë e varrit!?

[Marrë nga vepra "Ecje rrathëve të ferrit", Prishtinë, 2019]

NGAZËLLIMET E ZHGËNJIMET E NJË LETËRSHKRUESI PËR REALITETIN

Nga: Gani Bajrami

(Hamza Halabaku: “Letra mikut në amshim” – letra imagjinare mikut e shkrimtarit të ndjerë, Zejnullah Halili, botoi Shtëpia botuese “Drita press”, Prishtinë 2024, me redaktor Gani Bajrami dhe recensues Sulejman Dërmaku)

Shkrimtari dhe publicisti Hamza Halabaku, në librin e tij më të ri “Letra mikut në amshim” ka zgje­dhur që rrëfimet për aktualitetin shoqëror e politik brenda harkut kohor nga viti 2018 deri në pranverë të vitit 2023, t’ia ofrojë lexuesit në formë të letrave ima­gjinare drejtuar mikut të tij, shkrim­tarit të ndjerë, Zejnullah Halili, i cili nga kjo botë u shkëput në moshë të re, tash e 20 vjet më parë. Të rikujtojmë se shkrimtari i njohur për fëmijë, Zejnullah Halili, i cili ka lindur më 5 nëntor 1945 në fshatin Kokaj të Gjilanit në Kosovë, ka vdekur në Prishtinë më 24 shkurt të vitit 2004, pra pa i mbushur 59 vjet, në kohën kur ishte më kulm të krijimtarisë së tij letrare, sidomos në letërsinë për fëmijë.

Dhe pse pikërisht autori i 12 librave të më hershëm, Hamza Halabaku, e zgjodhi Zejnullah Halilin e ndjerë t’i shkruajë letra imagjinare? Nuk ishte vetëm pse të ndjerin e kishte mik të mirë, por letërshkruesi, duke e çmuar shumë Zejnullah Halilin, ishte i bindur se ai u takonte atyre figurave magjike letrare, që janë rrënjosur thellë në kujtesën tonë kulturore e kole­ktive. Dhe ku të gjente Hamza Halabaku një per­sonaliet më komplet, nga rrethi i miqve të tij, që si letërshkrues t’i rrëfehet më me sinqeritet, të zbra­zët duke i vënë në spikamë të bërat dhe të pabërat tona si shtet dhe si komb...

Sepse, Zejnullah Halili personalitetin e tij brilant e ndërtoi kudo ku ishte dhe kudo ku veproi, edhe si mësues, edhe si krijues letrar, edhe si drejtues i revistave letrare për fëmijë Gazeta e Pionierëve (GEP) një kohë dhe “Pionieri” më vonë, por edhe si bashkëpunëtor i Radio-Prishtinës.

Letërshkruesi Hamza Halabaku në letrat e tij, përfshirë në këtë libër, kap një trajektore, siç u përmend më lart, nga viti 2018 deri në pranverë të vitit 2023, që karakterizohet me shumë ngjarje dinamike që u zhvilluan në Kosovë dhe rreth Kosovës, e që koincidon me periudhën kohore ndërmjet 15-vjetorit dhe të 20-vjetorit të shkuarjes në amshim të poetit, mikut të tij, Zejnullah Halili. Periudha kohore për të cilën shkruan Hamza Halabaku karakterizohet me tensione të larta ndër­mjet Kosovës dhe Serbisë, me momente kur dukej se palët herë po afroheshin e herë po largoheshin, në përpjekjet për të përmbyllur një proces norma­lizimi marrëdhëniesh, që është kusht për përpa­rimin e të dyja palëve në proceset integruese në Bashkimin Evropian. Bie fjala, në mesin e ndodhive të rëndësishme për Kosovën në vitin 2018 ishte votimi i marrëveshjes së demarkacionit me Malin e Zi, me ç’rast Kosova humbi territor dhe nuk iu liberalizuan vizat. Viti vijues 2019, sipas letër­shkruesit, ishte një vit që Kosova do të donte ta harronte, sepse asnjë nga “çështjet e mëdha” nuk u zgjidh në mënyrë efikase, edhe pse shumë pro­ble­me ishin trashëguar nga vitet e kaluara. Në fund të vitit, mezi konstituohet Kuvendi i Republikës së Kosovës, pas zgjedhjeve në të cilat Lëvizja Vetë­vendosje doli e para. Fundi i vitit 2019 dhe kalimi në vitin 2020, Kosovën e gjeti pa qeveri, ndonëse zgjedhjet e jashtëzakonshme u mbajtën më 6 tetor.

Rëfime që kanë shumë eleme­nte të kronikës së kohës

Kosova në vitin 2020 u ballafaqua menjë­herë me zgjedhje të jashtëzakonshme parlamen­tare, pasi LDK doli nga koalicioni dhe Qeveria e Albin Kurtit ra. Ky ishte një vit tejet i rëndë për Kosovën, e cila u ballafaqua me luftën kundër pandemisë të virusit Covid-19, si dhe me presio­nin ndërkombëtar për for­mimin e Gjykata Speciale me seli në Hagë. Edhe vitin 2021 në Kosovë e karakterizuan zgjedhjet për pushtetin qendror dhe atë komunal, tensionet e larta me Serbinë dhe lufta me pandeminë COVID-19. Në zgjedhjet parlame­ntare, të jashtëzakonshme, të 14 shkurtit, Lëvizja Vetëvendosje doli fituese me mbi 50 për qind të votave. Kryetari i Lëvizjes Vetëvendosje, Albin Kurti dhe udhëheqësja e listës Guxo, Vjosa Osmani, zgjedhjet i cilësuan si një referendum dhe shpejt arritën t’i konstituonin organet e pushtetit. Por, krahas opozitës, e cila që në start i shpalli luftë të pakompromis udhëheqjes së re të Kosovës, vitin 2022 e përshkuan tensionet me Serbinë, me barri­kada e rrugë të bllo­kuara në veriun e Kosovës, këm­bime akuzash të forta ndërmjet Prishtinës dhe Beogradit, por edhe shtim të përpjekjeve ndërko­mbë­tare për të gjetur një zgjidhje, qoftë edhe të ndërmjetme për normalizimin e marrë­dhënieve ndërmjet të dyja palëve - Kosovës dhe Serbisë.

Autori Hamza Halabaku, në cilësi të letër­shkruesit, në këto rrëfime, që kanë shumë eleme­nte të kronikës së kohës, ka shkarkuar emocionet e veta, ngazëllimet e zhgënjimet për realitetin, për bëmat dhe të pabërat tona. Shpeshherë përjetimi i tij na del aq i detajuar, aq drithërues dhe i sinqertë njëkohësisht, ku si bazament ka ngazëllimin dhe dëshpërimin për të metat tona, si shoqëri dhe si komb. Mirëpo, letërshkruesi, me pak fjalë e fjali, në letrat e tij arrin ta zbërthejë edhe personalitetin e shkrimtarit Zejnullah Halili, duke pasqyruar karakterin dhe angazhimin e tij: “... po të shkruaj Ty, miku im i mirë, këtë letër, sepse Ti kurrë nuk ishte vetëm shikues dhe vëzhgues, por gjithnjë krijues dhe pjesëmarrës i qenies njeri, që ofron, nderon e lum­turon...”. (Letra me titull “Ta kam lakmi që nuk i sheh këta horra”, më 13 korrik 2019). Edhe pse në letrat e tij letërshkruesi nuk ka shumë fjali që e zbërthejnë personalitetin e shkrimtarit të ndjerë Zejnullah Halili, nënteksti i shumë rrëfimeve pas­qyron karakterin e fortë që kishte poeti Zejnullah Halili, i cili na del se ishte një libër i gjallë, një libër i hapur, i cili të shpaloset vetë edhe kur ti nuk do ta hapësh (Letra “Libri biografik për Thaçin dhe tregimi për një komunist nga Letnica”, më 19 shkurtit 2018).

Duke e njohur shumë herët poetin e mirë­njo­hur Zejnullah Halili si një të ri me plot jetë, energji, dinamikë, vrull për jetë dhe krijimtari, letërdërguesi Hamza Halabaku herë-herë në letrat e tij, në lundrim të kujtimeve të veta, i kthehet ndonjë momenti dhe ngjarjeje nga e kaluara, bën krahasimin me aktualitetin dhe nga nënteksti del qartë kërkesa që pranuesi i letrës ta inkurajojë, ose ta ngushëllojë për atë që po bën në raport me të. Së këndejmi, nuk mungojnë as dialogët imagjinarë me Zejnën, të cilin autori Halabaku lexuesit ia ofron si një njeri plot optimizëm, energji, dinamikë, vrull për jetë dhe për krijimtari letrare. “Po ku na mbeti njerëzorja, miku im Zejnë, ajo njerëzorja për të cilën Ti ishe në gjendje të flijoheshe në çdo moment dhe kredo Jotja, jo vetëm në poezi, por edhe në bisedat më të zakonshme ishte: Të jetosh me nder dhe të marrësh atë që të takon, është njerëzi, e njerëzorja të shpie përjetësi” (Letra “Po të shkruaj për një ngjarje rrëqethëse!”, mesi i janarit 2018).

Mbi tokë ecin shumë njerëz, por shumë pak prej tyre lënë gjurmë të ndritshme

Letërshkruesi Halabaku në letrat e tij nuk lë anash as disa motive e fakte jetësore, të cilat personalitetin e shkrimtarit Zejnullah Halili e bëjnë të madhërishëm, siç janë mjeshtëria e tij letrare, urtia, altru­izmi, humanizmi, vizioni i tij dhe atdhetarizmi në vepër. Sa e sa fëmijëve u ka mbetur në zemër sjellja e tij brilante me ta, buzë­qeshja mahnitëse që dinte ai ta ofronte, por edhe porosia e vargjeve të poezisë së tij. Dhe nuk mund të ishte ndryshe, sepse Zejna fëmijët i shihte me sytë e zemrës dhe të dashurisë, e ndiente dhe e shijonte pafajësinë e tyre, duke e frymëzuar vet­veten që tek ata të mbillte, si në një arë pjellore, gëzim, vetëbesim, guxim, vegim, optimizëm, gjallëri për jetë dhe atdhedashuri, duke nënvizuar herë pas here se Atdheu duhet me zemër (Letra “Për dukuritë negative dhe vdekjet aksidentale”, më 1 tetor 2018).

Autori Hamza Halabaku, duke e cilësuar Zejnullah Halilin si një motor që lëvizte gurë dhe dru, mendje dhe zemra, si njeriu që krijonte atmo­sferë, gëzim, vetëbesim, guxim, vegim, optimizëm, gjallëri për jetë dhe për krijimtari., tërthorazi tregon se ai i mungon shumë, për t’i dhuruar pak optimi­zëm për të nesërmen më të ndritshme në këto rrethana kur letërshkruesi mendon se koha po tregon që të këqijat nuk paskan fund! (Letra “Koha po tregon se të këqijat nuk paskan fund!”, janar - prill 2020).

Letërshkruesi Halabaku e ka të qartë se krye­personazhi i tij në këto rrëfime, Zejnullah Halili, nuk do të pajtohej me dozën e zhgënjimit, që herë-herë e shfaq në situatën aktuale, me punën e lidershipit dhe me ecjen e ngadaltë në ndërtimin e shtetit. Mirëpo, ai nuk mund ta fshehë as zhgënji­min e dëshpërimin, kur shkruan për sfidat e ndër­timit të shtetit të Kosovës, për zhvillimin sidomos të tri shtyllave kryesore të shtetit, siç janë: drejtësia, shëndetësia dhe arsimi. Nuk mund ta fshehë zhgë­njimin e dëshpërimin me sjelljen e elitave politike, duke filluar nga deputetët e deri te bartësit e fun­ksioneve më të larta, të cilët nuk janë në nivel të detyrave dhe përgjegjësive që kanë para qyteta­rëve dhe para atdheut tonë, për çlirimin e të cilit u derdh shumë gjak. Nuk mund ta arsyetojë në asnjë mënyrë paqëndrueshmërinë e qeverive të vendit, të cilat, që nga shpallja e pavarësisë së Kosovës me njohje ndërkombëtare, nuk arritën ta përfundonin ma­ndatin katërvjeçar, jo për shkak të përgjegjë­sisë që kishin ndaj zgjedhësve, por për shkak të shtyrjes me bërryla të klaneve të ndryshme për ta marrë pushtetin.

Këtë fjalë timen po e përfundoj me konsta­timin e autorit të librit “Letra mikut në amshim”, se mbi tokë ecin shumë njerëz, por shumë pak prej tyre lënë gjurmë të ndritshme, siç ka lënë shkrimtari i njohur për fëmijë, Zejnullah Halili (1945 - 2004).

Marrë nga Bota Sot:

https://www.botasot.info/kultura/2231297/ngazellimet-e-zhgenjimet-e-nje-letershkruesi-per-realitetin/

KUR KUNGULLI BLIHET PËR BOSTAN (SHALQI)

Tregim humoristik nga Hamza Halabaku

Shpendi dhe Drita ishin së bashku një kohë të gjatë. Kishin krijuar familje të gjerë. Trashëgimtarët e tyre ishin rritur e orientuar mirë. Të gjithë pasardhësit e tyre jetonin të pavarur. Edhe pse nuk jetonin nën të njëjtin kulm, pasardhësit e këtij qifti, nuk ishin larg tyre. Shpendi e Drita edhe pse kishin bërë një moshë nuk kishin fare nevojë që dikush të kujdesej për ta. Ndiheshin ende të fortë si fizikisht po ashtu edhe materialisht!

Megjithatë, pasardhësit asnjëherë nuk e linin pa i vizituar prindërit e tyre, të paktën, dy tri herë gjatë javës. Kur i vizitonin, asnjëherë, nuk u shkonin duarthatë! Ndihmat, që çdo njëri prej tyre, ua sillte kohë pas kohe, nuk ishin aq të mëdha, por Shpendi e Drita ndiheshin mirë që fëmijët nuk i harronin edhe pse nuk kishin fare nevojë për tu ndihmuar materialisht.

-I kemi gjitha të mirat, o lum nëna për juve! - u thoshte Drita, përherë, kur ata e vizitonin. Nuk keni nevojë të brengoseni për neve, mjafton që po na vizitoni. Përveç mallit që na merr për juve për tjetër gjë nuk kemi fare nevojë. Ju pastë nëna!

Në verën e saj të gjashtëdhjetë, pak pasi kishin festuar me tërë familjen këtë ditëlindje si jubilare, Drita nuk po ndihej mirë.

-Nuk e di, po, kam një etje të papërshkrueshme! Jam shumë optimiste dhe besoj që do të më kaloj shpejt, por më ka lodh. Është pak moti i nxehtë dhe ndoshta kjo ndjenjë imja, më vjen nga ky mot kaq  i nxehtë. Kjo nxehtësi është e rëndë dhe e  padurueshme për mua! Ndoshta është nga mosha...  I kishte folur, një ditë, Drita të shoqit.

Shpendi e kishte dëgjuar me kujdes dhe e kishte porositur që të ikte sa më shumë nga rrezet e diellit dhe të qëndronte nën hijet e pemëve që i kishin me bollëk në truallin e tyre, dhe ishte nisur në punët e veta.

Ajo kishte disa ditë që nuk po ndihej mirë...!

Shpendi që merrej me kultivimin e perimeve në kopshtin e tij që ishte në bregun e majtë të lumit Morava e Binçit, Ishte ndër kopshtarët më të mirë të Moravës së Epërme! Për ta vërtetuar, respektivisht, për ti bindur bashkëbiseduesit se ishte ndër kopshtarët më të mirë, ai shpesh e tregonte Mirënjohjen të cilën ia kishte dhënë Drejtoria e Bujqësisë së komunës ku jetonte.

Me që ishte ditë tregu në qytet, Shpendi herët në mëngjes, kishte përgatitur ca perime të freskëta nga kopshti i tij për ti qitur në treg. Me të hollat që i fitonte nga shitja e perimeve të tija të hershme e të freskëta, përherë blinte gjërat e nevojshme për familjen.

Perimet e radhitura e të ndara veç e veç nëpër koritat e plastikës, i kishte vendosur në qerren që e tërhiqte gjoku i tij jo shumë i fuqishëm po, me shumë sukses i kryente punët për të cilat kishte nevojë familja e Shpendit.

Pak para se Shpendi të dilte nga oborri i shtëpisë, me qerren e tij, Drita kishte dalë në krye të shkallëve në katin e parë të shtëpisë. Të lutem, Shpendi im i mirë, i kishte folur me zërin e saj të ëmbël e lutës, ma blej një bostan se mu dogj shpirti nga etja. Vazhdimisht jam përpjekur që etjen ta shuaj me ujë, por etja nuk më shuhet, se nuk më shuhet dot! Ndoshta një shalqi i freskët do të ma shuaj këtë etje e cila që nga mbrëmë nuk më hiqet se nuk më hiqet assesi!

I shoqi i Dritës, duke i mbyllur dyert e oborrit, i premtoj Dritës se do t’ ia blej shalqirin që e porositi ajo. Qëndro, si të dish e si të mundësh, deri sa të kthehem, pasdite se do ta kesh në tryezë shalqirin e porositur, i tha të shoqes dhe u nisë për në treg...

Në afërsi të Shpendit, një tregtarë tjetër, sikur Shpendi, po shiste shalqinj të rrumbullakët e laraman, pjepër, po, kishte edhe e perime të tjera dhe me gjasë edhe kunguj ...

Pasi, Shpendi i kishte shitur të mirat e veta, ishte ofruar te shitësi i shalqinjve dhe perimeve të tjera dhe e kishte pyetur për çmimin.

Pasi i kishte treguar për çmimin, shitësi i shalqinjve, Shpendi e kishte lutur që t’ia peshonte, por tani kishte treguar me gishtin tregues një kokërr, kinse të shalqirit, duke i thënë ma mat këtë të lutem!

Shitësi e kishte peshuar atë në terezinë e vet dhe Shpendi pasi kishte paguar paratë, mallin e blerë, e kishte vendosur në qerren e tij.

Me një përshëndetje “mirupafshim” në ditën tjetër të tregut, secili kishte vazhduar punën e vet!

Shpendi ishte nisur për në shtëpinë e tij me qerren dhe kalin e vet, jo edhe aq të fortë, po shumë të vyeshëm.

Kur ishte mbërri në shtëpi Drita si zakonisht e kishte pritur me fjalët më të mira. “Mirë se erdhe i miri im”! E Shpendi ishte përgjigjur me “mirë se të gjeta o e mira e shtëpisë tonë”! Bostanin e porositur e ke në qerre, nëse nuk mund ta bartësh deri te kuzhina, sapo ta rehatoj kalin, ta sjellë unë!

Drita ishte nisur drejt qerres dhe e kishte parë se në qerre nuk kishte shalqi, por ishte një kungull me ngjyrën sikur shalqinjtë laraman!

- Po çka ke bërë kështu more i miri im! Po ky qenka kungull o i dashuri im i mirë!

Të lutem Drita, unë e kam blerë dhe e kam paguar për shalqi e pse ka dal kungull nuk është ky faji im...

Botuar në:

https://www.zemrashqiptare.net/news/64926/hamza-halabaku-kur-kungulli-blihet-per-bostan.html